Archive for April, 2011

వర్షం

Posted: April 27, 2011 by oorodu in haasyam, prema, telugu, Uncategorized
Tags: , , , , ,

కారు మబ్బులు కమ్మిన చల్లని సాయంత్రం. అలా మేడ మీద నించి మబ్బులని చూడటం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. దూరంగా వాహనాల చప్పుడు తప్ప నిశబ్దంగా ఉంది. సిటీలో అంత కంటే ప్రశాంతత ఆశించడం కూడా పొరపాటే. పైగా ఆమె నా పక్కనే ఉంది. ఆమె… నాలుగేళ్ళు బాయ్స్ హాస్టల్ లో ఉండి అమ్మాయిలంటే అంటరాని వస్తువులుగా, ప్రేమంటే నేరంగా చూడటం అలావాటైన నన్ను నేరస్తుడిగా (ప్రేమికుడిగా) మార్చిన ఆమె…

ఇవాళ ఎలాగైనా విషయం చెప్పెయ్యాలని నిర్ణయించుకున్నాను. “Empty vessels make more noise” అంటారు కాని దానికి converse కూడా నిజమే నని నాకు అప్పుడే అర్ధమయ్యింది. గుండె నిండా తనమీద ప్రేమతో నిండిపోయిన నా blood vessels నన్ను మూగ వాడిని చేసేసాయి… (ఇంతకూ “full vessels are mute” లాంటి స్టేట్మెంట్ contrapositive అవుతుందేమో కదూ…)

అసలే ముందు చెప్పినట్లుగా సూపర్ స్టార్ కృష్ణకి డాన్సు చేయడంలో ఎంత ప్రావీణ్యం ఉందో మనకి ఈ విషయంలో అంత టాలెంటు… ప్రేమలో పడితే సినిమాల్లో లాగా అర్ధకిలో కండ లేని హీరోలు కూడా ఆజానుబాహులైన విలన్ లను ఇరగాదీస్తారేమో నాకు తెలియదు కాని, నాలాంటి వాళ్ళు కనీసం అమ్మాయితో మాట్లాడే ధైర్యం ఐనా తెచ్చుకుంటారు. ఒక్కో సారి మానవ ప్రయత్నానికి ప్రకృతి కూడా ధైర్యం చెపుతుంటుంది. నన్ను చెప్పమంటూ తొందర పెడుతున్నట్లుగా ఒక్క ఉరుము ఉరిమింది… అదే మంచి ముహూర్తమనే ధైర్యంతో మొదలెట్టాను.

“మబ్బుడు నవ్వుతున్నాడు చూసావా?”
“మబ్బుడా…?”
అలాంటి పనికిమాలిన పదం కనిపెట్టినందుకు నా మీద నాకే కొంచెం కోపం వచ్చిన మాట నిజమే. కాని అదేదో పాటలో చెప్పినట్లు “ప్రేమను తెలిపే ధైర్యం కలవాడు దేవుడికంటే బలమైన వాడు”. ఆ క్షణంలో ఆ మాత్రం మాట పెగలడమే గొప్ప విషయమనుకుని తడబడకుండా కప్పి పుచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాను.
“అంటే.. మబ్బు మగాడన్నమాట!” అన్నాను ఏదో నాకొక్కడికే తెలిసిన విషయం చెప్తున్నా వాడిలా…
“ఓహో..” ఇంకా చెప్పమన్నట్లు నా వైపు చూసింది. ప్రశ్నార్ధకం అంత అందంగా ఉంటుందని నాకు అప్పుడే తెలిసింది.
“ఉరుమంటే అతని నవ్వన్నమాట..” అని ఇందాకటి మాటకి అర్ధం చెప్పాను.
“భలే గంభీరంగా నవ్వుతాడే మన మబ్బుడు? ఇంతకీ ఇప్పుడు ఎందుకు నవ్వినట్లో?” అమాయకంగా అడిగింది. ఇక్కడి దాకా బానే ఉంది కానీ ఇక నించి ఏం మాట్లాడాలో తెలియని నా పరిస్థితి లారెన్స్ కొరియోగ్రఫీ లో జగపతి బాబులా తయారయ్యింది. ఏదో ఒకటి చెప్పాలి ఇప్పుడు…
“నువ్వేమనుకుంటున్నావ్?” అడిగాను నేను. ఆలోచించుకోవడానికి కొంచెం సమయం వస్తుంది కదా అని…
“ఏమో! నువ్వేమైనా కితకితలు పెట్టావా?” దగ్గరౌతూ నలుపెక్కుతున్న మబ్బులను చూస్తూ అడిగింది. దాంతో నేనూ ఆ వైపు చూసాను…

పైనించి ఇదంతా గమనిస్తూ నన్ను కూడా తన దగ్గరికి జరగమని సైగ చేస్తున్నట్లుగా మబ్బులు ఒకదానికొకటి దగ్గరగా జరగడం మొదలెట్టాయి. కనీ కనిపించని మసక వెలుతురు మబ్బులు కమ్ముకోవడంతో మరింత మసకబారింది. మబ్బుడి ప్రోత్సాహంతో కొంత పక్కకి జరిగిన నేను వీధి దీపాల మసక వెలుతురులో మెరుస్తున్న తన మొహం మీద నించి చూపు తిప్పుకోలేక పోయాను.

వర్షం మొదలవ్వడానికి సూచనగా మెరుపు మెరిసింది. పోటీగా ఆమె చిరునవ్వు కూడా – బ్రహ్మ స్పెషల్ గా ఏదో కోర్సు చేసి మరీ నేర్చుకున్న ఆమె “designer smile” నా మీద ప్రయోగించింది. అంతే ఇంక నా చూపులు మరల్చుకోవడం నా వల్ల కాలేదు. నరసింహనాయుడు సినిమాలో బాలకృష్ణ లాగా కంటి చూపుతో చంపేసేలా ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాను…

ఇంత సేపూ తననే కళ్ళార్పకుండా బావురుకప్పలా నోరు కూడా తెరుచుకుని మరీ చూస్తున్న చూపులు గుచ్చుకున్నాయో ఏమో, ఇటు తిరిగి చూస్తూ తనే అంది:
“నాకేమిష్టమో తెలుసా?”
ఒంట్లోని రక్తమంతా గుండెల్లోకి వచ్చేసిందేమో అన్నంత వేగంగా కొట్టుకుంది నా గుండె. ఒక్కసారిగా నా గుండెలో పది హైడ్రోజెన్ బాంబులు పేలిన అనుభూతి కలిగింది. ఇంకా మంచి పోలిక ఉండచ్చేమో కాని ఆ సమయంలో నాకు అంతకంటే ఆలోచించే తెలివి లేదు. నా ప్రయత్నం ఫలించింది అనుకున్నాను. నా పేరు చెప్పెసుకుందామని అనుకుంటుండగా గుర్తొచ్చింది తను అన్నది “ఏమి” ఇష్టమో అని కానీ “ఎవరు” ఇష్టమో అన్నది కాదు అని…
“ఏమిటి?” తేరుకుని అన్నాను నేను.
“వర్షం పడే ముందు వచ్చే ఈ మట్టి వాసన” అంది. మళ్ళీ “designer smile” ప్రయోగిస్తూ…
“ఓహ్… అదా. అది నాకు కూడ ఇష్టమే. కానీ నాకు ఇంకొకటి కూడా ఇష్టం…” చెప్పకనే చెప్పెసానని గర్వంగా అన్నాను నేను.
“ఏంటి? మబ్బులు.. కాదు కాదు! మగ మబ్బుడు నవ్వడమా? ప్రొఫెసర్ గారూ..?” వెక్కిరించినట్లు అడిగింది.

ఆడవారి మాటలకు అర్ధాలే వేరు. అవసరం లేని చోట కూడా అమ్మాయి మర్యాదగా “గారూ” అందంటే ఆ అమ్మాయి సరసమాడుతోందని అర్ధం. అమ్మాయే సరసమాడాలనుకుంటే నాలాంటి అబ్బాయి ఏమీ చేయలేడని అనుకున్నాను. ఇంతకీ నేను ఏదో చెప్పానని అయినా ఆమెకి అర్ధం అయ్యిందో లేదో నా మట్టి బుర్రకు అర్ధం కాలేదు. ప్రేమ వదలని విక్రమార్కుడి లాగా మళ్లీ నాకు కావలసిన దాని వైపు సంభాషణని మరలించే ప్రయత్నంలో పడ్డాను.

“మబ్బుడు భూమిని ప్రేమిస్తున్నాడు. అందుకే ఆ నవ్వు…” అంటూ మళ్లీ ప్రేమ గురించి చెప్పడం మొదలెట్టాను.
“ఆహా…?” ఈ సారి వెక్కిరింతో అమాయకత్వమో తెలియని మరొక అందమైన హావం. ఈ దెబ్బకు నాకు గుండె పోటు ఖాయమని ఫిక్స్ ఐపోయాను…
అయినా మళ్లీ తెలివి తెచ్చుకుని చెప్పాను “భూమిని చూసిన ఆనందంతో కేరింత లాంటిదే ఈ నవ్వు. త్వరలో వర్షంగా తనను తాకబోతున్నందుకే ఉద్రేకంతో ఈ మెరుపులు.”
“మరి ఇన్నాళ్ళూ ఈ మబ్బుడు ఎక్కడున్నాడో. అంత ప్రేమించే దాన్ని వదిలేసి వెళ్లచ్చా ?” గడుసుదనం ఉట్టిపడేలా అడిగింది.
“మబ్బుడికి భూమి మరి సమాధానం చెప్పొద్దా? ఆ మొదటి వర్షం ఇచ్చే మట్టి వాసనే మబ్బుడికి భూమి సమాధానం.” ఇంత తెలివి నాకెక్కడినించి వచ్చిందో ఆ సమయంలో నాకే అర్ధం కాలేదు. ప్రేమ నించే వచ్చింది అనుకుంటాను.

ఇప్పటికైనా నాకు సమాధానం కావాలని ఆమెకి అర్ధం ఔతున్దనుకున్నాను. తనకు మాత్రం అర్ధమైపోయిన్దన్నట్లు మబ్బుడు వర్షం కురిపించడం మొదలు పెట్టాడు.
“సరే లే. అయినా రోజూ వర్షం పడటానికి నార్త్-ఈస్ట్ monsoon సంవత్సరానికి మూడు నెలలే ఉంటుంది.” అంది.
ఆ మాటతో నా ఉత్సాహమంతా నీరు కారిపోయింది “నువ్వు సూపర్ ఇంజనీర్ వి అసలు..” అని బయటకి అని,
ఇంత రొమాంటిక్ గా నేను మాట్లాడుతుంటే నార్త్-ఈస్ట్ మాన్సూన్ గుర్తు తెచ్చుకునే అమ్మాయి దొరికి నాలాంటి గీకు గాడికి తగిన శాస్తే జరిగిందని అనుకున్నాను. అసలు ఆడవారి మాటలకు అర్ధాలు వేరని చెప్పిన రచయితనీ, పైనించి దిరెక్తిఒన్ చేసిన మబ్బుడినీ, “లెగెండ్-సెలెబ్రిటి” పుస్తకం కంటే ముందు ఆడవారి మాటలకు అర్ధాలు చెప్పే పుస్తకం రాయమని కోరని మోహన్ బాబుని, రైల్వే స్టేషన్ లో “30 రోజుల్లో పోరి” అనే పుస్తకం రాయించనందుకు రైల్వే మంత్రినీ, అనవసరంగా గుర్తొచ్చినందుకు మా తెలుగు టీచర్నీ నిందిస్తున్న ఆ సమయంలో నే అనూహ్యంగా వచ్చింది మరో ఛాన్స్…

“నీ దగ్గర గొడుగు ఉందా? ఇంక నేను ఇంటికి వెళ్తాను…” అడిగింది తను.
పక్కనే ఉన్న పెద్ద పాతకాలం గొడుగుని తెచ్చి చూపించాను.
“ఇదా! చిన్న ఫోల్దింగ్ ది లేదా? ఇది వేసుకెల్లటం అంత బాగుండదు. వద్దు లే…” అంటూ బయలుదేరడం మొదలుపెట్టింది…
“ఇది పెద్ద గొడుగే లే! ఇద్దరం పడతాము. నిన్ను ఇంటి దగ్గర దించేసి రానా? నాకు ఆ వైపు పని ఉంది..” అంటూ ఆ పెద్ద గొడుగు మడత తీస్తూ చెప్పాను…తన అర్ధ-క్షణం మౌనాన్ని అర్ధాంగీకారంగా భావించి అర్ధ-గొడుగు అప్పు ఇచ్చి ముందుకి నడవటం మొదలుపెట్టాను.
పక్కనే ఉన్న హోటల్ రేడియోలోనించి సన్నగా “ప్యార్ హువా ఇక్ రార్ హువా” పాట వినిపించడం మొదలు పెట్టింది…

Pedda godugu

ఆ చిన్న గొడుగు కనిపించకుండా దాచేసి మంచి పనే చేశాను కదూ…?